Oh, ik heb de kriebels, zin om even de benen te strekken. Het zal wel door het mooie weer komen en al die sportieve mensen die voorbij komen huppelen. Heel eventjes kon ik net op een drafje richting supermarkt, omdat ik een boodschapje vergeten was. Het feit dat met iedere huppel mijn bilpartij naar boven schoot en de zwaartekracht nog harder aan mijn derrière trok, maakte mij van een hinde een ronddenderend nijlpaardje.
Ik heb ooit eens tien kilometer kunnen hardlopen. Na een training van een paar maanden, behaalde ik dit mijlpaal in mijn onsportieve carrière. In combinatie met fitness en zumba, had ik een conditie van waar je u tegen kon zeggen. Als ik in de spiegel keek, herkende ik mezelf niet. Jeetje wie was die goddelijke griet! Maar om dat strak afgetrainde lichaam zo te houden, moet je wel blijven trainen. Vijf dagen in de week was ik ermee bezig. Voeding aangepast en stug doorgaan. Mijn moeder zei: "Zou je niet eens stoppen, je bent helemaal niet mooi meer". Helaas zag ik nog steeds dat uitstulpinkje op mijn heup en mijn billen wilde ik echt nog drie centimeter hoger hebben.
Noodgedwongen moest ik stoppen. Een strak figuur moet ook lenig zijn vond ik en inderdaad na wat stretchen zat ik echt wel in die split. Helaas kwam ik er ook niet meer uit. Acuut hamstring letsel. Weken liep ik mank en van die sexy zumba danseres was weinig over. Ik liep in de houding van mijn oude buurvrouwtje, die me schaterend met haar rollator overal voorbij sjeesde. Stomme ouwe tang.
Misschien wordt het inderdaad weer tijd om mijn Nikes op te zoeken. Rustig van wandelen, naar snel lopen en over een tijdje me wagen aan een kilometertje of zo. Ik heb er zo'n zin in. Mijn hamstrings zitten inmiddels goed verpakt en beschermd in een paar extra lagen vet, dus die kunnen weer tegen een stootje. Mijn enige probleem is mijn blaas. Die werkt natuurlijk niet zo best meer. Als ik de afwas ga doen, dan heb ik voordat ik bij de wc ben al in mijn broek geplast. Wat nu als ik ga hardlopen? Bij iedere dreun op de stoep, een druppel de vrije wereld in. Ach, bij flink wat lopen, krijg ik het vanzelf warm en dan verdampt die natte plek heus snel. En naast die zweetlucht die ik meebreng als ik na tien minuten terug ben, valt die urinegeur vast niet meer op.
Verdories, mijn goede voornemens zijn nu al de mist in gegaan. Mijn verhaaltje duurde iets langer dan de bedoeling was. Het is al behoorlijk donker buiten en tegenwoordig is het niet aan te raden om als vrouw zijnde alleen te gaan joggen. Maar aan de andere kant, als ik straks met mijn niets te raden, maar alles te wensen goddelijke lijf in mijn oude joggingbroek stinkend naar urine en zweet mezelf voortsleep, verjaag ik wel alle potloodventers en viespeuken en maak ik de weg vrij voor alle jonge hindes, die denken eeuwig strak te kunnen blijven, door vrolijk te gaan rondhuppelen, niet beseffend dat ook hun billen ooit gaan schudden. Als een nijlpaardje op weg naar de supermarkt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten