Zal ik...Nee, toch maar niet. Ach, waarom ook niet. Nee, niet die foto. Help, ik heb helemaal geen foto waar ik flateus op sta. Even wat poses voor de spiegel oefenen. Misschien iets de lippen tuiten. Jeetje ik lijk wel een slet. Een droevige look dan. Vast te wanhopig. Dan maar een grote smile. Heb ik echt zoveel rimpels? Ik geef het op!
Opeens was ik er geestelijk aan toe. Waaraan? Aan een vent! Lichamelijk al veel langer, maar dat telde niet mee. Na een paar jaar alleen met de meiden, ging het kriebelen. Gewoon iemand om eens mee uit te gaan, een dagje weg, een avondje bomen. Eens niet een avond de zoveelste herhaling van The Big Bang en Two and a half Men kijken. Stiekem gewoon hopen, op een leuke avond flirten en spannend eindigen.
Nu Esmay de leeftijd heeft om op te passen, besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en op vrijdagavond een gezellig café in de stad op te zoeken. Lekker op de fiets, want echt wel dat ik mezelf moed in moest drinken. Een knusse kroeg in het oude centrum. Oh wat voelde ik mezelf te kijk gezet, zo alleen naar binnen te stappen. Het was gezellig druk. Leuke muziek en de sfeer zat er al goed in. Gelukkig was er in een hoekje bij de bar een kruk vrij.
Met drie wijntjes achter de kiezen was mijn schaamte van alleen komen gauw voorbij. Lichtelijk aangeschoten observeerde ik allerlei pluimage aan de andere kant van de bar. Opvallend dat er alleen maar mannen van middelbare leeftijd zaten. Kalend, onverzorgde snor, jasje uit de jaren tachtig, neushaar, rode ogen, het cabrio typetje en het bierbuikje passeerden de revue. Ik voelde een aantal blikken mijn kant opgaan.
Hee, jij ook hier”, hoorde ik achter me. “Ben je op jacht”, vervolgde hij. Ik keek in het gezicht van mijn ex zwager. “Je hebt groot gelijk hoor, dat je er eens uit gaat. En wat vind je van de alimentatie bar”? Het kwartje viel bij mij. Wat een rund, ben ik toch. Ik was niet de enige die rondkeek. Vanaf de overkant, kwamen de gedachten; net gescheiden, gekleurd haar, ronde vormen, teut, toch wel lekker ding mijn kant op. Ik stond op, trok mijn jasje aan, rechtte mijn rug en liep wankelend de deur uit van de ‘alimentatie’ bar.
Thuis gooide ik gelijk mijn kleren uit. keek ik eens goed in de spiegel. Mijn make-up zat heus nog aardig. Een knap moedertje van 40 staarde mij aan. Die kroeg was geen succes, zei ik tegen mezelf. Nu de volgende stap. Ik pakte de camera, maakt een foto van mijn spiegelbeeld, zodat deze ietwat wazig was. Even googlen en hoppa, account aangemaakt. Foto toevoegen en nog wat gegevens over mezelf, niet te veel. Verrassingen moeten er zijn. Zo ik ben online. Vermoeid en teleurgesteld dook ik mijn bed in.
De volgende ochtend voelde ik me toch wat door de mangel gehaald. Rustig wakker worden en alles even checken op mijn mobiel. He, er zitten berichtjes in mijn mail box. Ik kreeg een kleur op mijn wangen. Mijn zelfvertrouwen kreeg een boost. Met een kop sterke koffie achter mijn laptopje en gauw inloggen op mijn account U heeft tien bezoekers stond er. Zeven hebben een bericht achtergelaten. Zo nieuwsgierig. Kijk dat doet een mens goed.
Totdat ik mijn foto zag.
Ik drink nooit meer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten