De maand juli loopt alweer ten einde. De schemer valt in en met de regendruppels op de ramen voelt het meer als oktober aan. Onze vakantie bestaat uit lange weekenden en dan moet je een beetje geluk hebben dat het weer meewerkt. Gisteren stormde het en hoe. Buiten ben ik niet geweest, ik zat te genieten op de bank. Dekentje over me heen en luisterend naar de storm en het ruisen van de bomen.
Storm brengt mij melancholie. De eigen wil van de natuur en hoe kwetsbaar we zijn. Veilig binnen of hoofd in de wind en wapperende haren. Vroeger zocht ik het op. Naar het strand en met de rug gebogen de stramme wind trotseren, totdat mijn hoofd leeg was van muizenissen en alleen het huilen van de wind achterbleef. Wat een mooi geluid.
De zee trekt mij altijd. Wat zou het heerlijk zijn om aan het strand te mogen wonen. Met het zingen van de zee wakker worden en ´s avonds naar bed met verwaaid haar en zacht geruis in je oren. Op een zomerse avond, turend naar de horizon. De sterren zo helder dat de zee gloeit. Het kraken van het huisje bij storm en je verkleumde handen opwarmen met warme chocolade melk bij de openhaard. Wat een genot moet dat zijn.
In ons huis, schitteren kaarsjes. Gezellig knus. Op de achtergrond het geluid van opspattend water als er een auto voorbijkomt. Een beker kamille thee staat voor me. Rust. Het hoofd leegmaken van mijn mijmeringen op papier en glimlachend terugdenkend aan al mijn mooie herinneringen. Daar op het strand. Met mijn meiden, rollend van een duin, natte broekspijpen, schelpjes zoeken, of gewoon stil liggen en luisterend.
Vorige week Westen Schouwen een bezoek gebracht. Met zijn allen. Merel in de zee, een lach die niet stopte. Mijn lieve zeemeermin. Een hart in het zand getekend door mijn oudste. Ik, die armen om me heen voelde van de liefde die achter me stond. Fluisterend in mijn oor, hoorde ik zacht ´Ik hou van jou´. Met deze woorden en de warmte van de zon, nam ik afscheid van de zee. Wetende dat deze altijd daar is, wanneer ik hem nodig heb.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten