Imagine

Er zijn van die momenten dat je beseft, dat je echt in het verkeerde lichaam zit. Die klap in je gezicht komt op momenten van zon, zee, strand en op foto´s. Zo rennend langs de kustlijn als een Baywatch chick is heerlijk, maar dat gevoel verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer je je borsten als dunne lapjes bief voelt klapperen. Het lijkt wel of ze in de ruimte zweven bij iedere sprong die je maakt. Een Marlies Dekker bikini met extra bandjes hoef je echt niet aan met al die natuurlijke striae strepen en die ´so not´ sexy string krijg je vanzelf, omdat je dikke billen dat bikini broekje vanzelf in je spleet drukken. Het imaginary body syndrome.

Oh, ik droom dat ik potloden onder mijn borsten kan stoppen in plaats van etuis. Na ruim een jaar borstvoeding (en ik mag het niet zeggen, nee, maar het moet, het ouder worden...) zijn daar wat ooit mijn borsten waren, maar imagine ze tien centimeter hoger. “Lig je nu alweer op de bank”, wordt me wel eens verweten. “Ja mag ik!” Ik ben moe, maar eigenlijk is mijn uitzicht zo veel en veel beter. Ze liggen weer wat meer op hun plek zucht ik dan.

Mijn dochter zei van het weekend tegen me. “Ik voel me eindelijk prettig in mijn korte broek”. Veel vraagtekens cirkelden boven mijn hoofd. Negentien en gewoon een mooie meid, waarom? Ik voelde me best wel schuldig over het antwoord. Mams was altijd bezig met imaginenen dat slanker mooier was. Door mijn focus op wat perfect is, heeft mijn dochter het gevoel gekregen dat haar figuur ook niet perfect zou zijn. Want ze heeft precies mijn bouw.

Veel vrouwen zijn nu eenmaal vaak bezig met hun lichaam, maar besef dat het bij mij soms best een obsessie was. Vreselijk dat je meerdere momenten op de dag denkt, daar word ik dik van, dat is niet goed voor je. Imagine dat ik ooit weer dat maatje aan kan. Gelukkig voor mijn dochter dat ze dat naast zich neer heeft gelegd. Nu ik nog. Ik heb nog steeds mijn lievelings spijkerbroek in de kast hangen.

Het is niet dat ik ongelukkig word van mijn lichaam. Ik koester de momenten van borstvoeding en zware bevallingen. Ik zie er nu zo uit omdat ik daardoor het mooiste in mijn leven heb gekregen wat je wensen kan. Het is het zo waard. Maar soms, soms imagine ik dat mijn bikini blijft zitten waar het hoort. Maar zolang ik niet struikel over mijn hangers, mag ik eigenlijk niet klagen. En gebeurt dat ooit, dan denk ik aan de tijd dat mijn meiden nog baby's waren en leg ik ze gewoon lieflijk over mijn schouders.