Al maanden ben ik op zoek naar die speciale antieke klok en mijn hart gaat sneller slaan bij het zien van houten kistjes ingelegd met parelmoer. Een barometer en chinees vaasje sieren de vensterbank en het liefst vervang ik al mijn ikea voor veiling meubilair. Ik, die altijd riep “geen ouderwetse troep” struint nu Marktplaats en rommelmarkten af en waar ik vroeger al gauw zei, akkoord, ben ik nu heer en meester in onderhandelen. Een echte tussen Kunst en Kitsch trien.
Als je jezelf nou eens zou moeten omschrijven, in welke catergorie mens zou je dan vallen? Of waarin zou iemand anders jou zetten? Natuurlijk het is niet altijd netjes om iemand in hokjes te plaatsen, maar we doen het allemaal en soms eigenlijk best wel vaak. Het is een maatschappelijk feit. Hokjes bestaan.
Waar in de jaren zeventig de samenleving door punkers, emo’s, alto’s, kakkers, griffo’s, hard rockers en stuudjes gesierd werd, zien we nu de Basic Bitches, zij die wild worden van Starbucks en Instagram geil. De Steve Jobs copieerders, de normcore jongeren. Zo saai, dat ze origineel zijn en dan hebben we ook nog de extreme original ‘camp’ teenagers, die met witte kniekousen en Björk-knotjes, pastel haarkleuren de Soft Grunge willen terughalen. Begrijp jullie het nog? Geen troost, je bent niet de enige.
Iedere generatie heeft een nieuwe jongerencultuur. Mijn dochter valt onder de Instagrammers en de Tumblr psychology support group. Deze groep jongeren bevindt zich niet op hangplekken en clubs. Nee online is veel veiliger, denken ze. Het grappige is dat jongerenculturen langzaam meegroeien met je eigen ontwikkeling. Ik ging van House naar New Age, van stads naar dorps, van nationaal naar expat, van sociaal naar introvert. Van een whiskey naar een kruidenthee. (Nee, ik ben geen Bio moeder). Misschien een beetje dan.
Laatst was ik op een rommelmarkt van een Vrije School. En alles viel daar op zijn plek. Mijn theorieën en fantasieën over een soort van Oilily moeders met rokken, kaplaarzen, wereldwinkel handtassen en sjawltjes in hun haar. Hun dochtertjes met folklore jurkjes die zingend zelfgebakken speltkoekjes en glutenvrije biologische cupcakes probeerden te verkopen. Misschien niet netjes om mensen zo neer te zetten? Het was echt waar. En het is toch ook niet erg. In hun ogen was ik vast een burgertrut. Met mijn saaie grijze uitgroei haar, zwarte jas en spijkerbroek. Ik vind het heerlijk om saai te zijn.
En zo vindt iedereen zijn draai in onze veelzijdige samenleving en zoeken we plekken op waar we ons een voelen met mensen die op dezelfde lijn zitten. Je groeit mee in culturen die je op dat moment boeien. Van emo tot oilily moeder. Van punker tot kantoorpikkie. Soms werkt het best wel aanstekelijk. En dat is niet altijd even gunstig. Mijn harde onderhandel mentaliteit verdween als sneeuw voor de zon in de Vrije School. Al die antroposofische invloeden daar kostte me meer dan ik gepland had. Maar de koekjes waren heerlijk!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten