Tussen tien en elf uur ´s avonds zijn mijn oren gespitst. Ik kijk gewoon televisie, maar ben er meestal niet echt bij. Zou het weer zover zijn? En ja hoor, ik hoor gehuil, geroep op een manier dat de rillingen over je rug lopen. Vaak voel ik al wanneer het komt en loop snel naar haar slaapkamer en inderdaad zit ze rechtop in haar bedje met grote angstige ogen. Soms slaat ze zichzelf, maar voornamelijk is ze compleet in paniek. Met gebalde vuistjes vecht ze tegen iets wat ik niet kan zien. Ze roept dat ze verdrinkt, papier wat maar blijft knisperen, iemand die haar pijn doet en soms staat ze in brand. En het enige wat ik kan doen is naast haar zitten en wachten tot het over is. Night Terrors of Pavor Nocturnus. Jaren geleden begonnen, een tijdje weggeweest en nu is deze slaapstoornis in volle hevigheid terug.
In het begin probeer ik haar te troosten, maar ze ziet me niet. Na een minuut of tien begint ze te klappertanden en weet ik dat het einde in zicht is. Ik streel zachtjes over haar haar en vertel haar hoeveel ik van haar hou. Ze hoort me niet. Toch blijf ik het zeggen. Met een zucht en een totaal bezweet gezicht laat ze zich in haar kussen verdwijnen en slaapt gewoon weer verder. Tegenwoordig maak ik haar regelmatig wakker, gewoon om de terror niet te lang te laten duren, maar het maakt eigenlijk niets uit. Ze kan het zich toch niet meer herinneren, het is tenslotte geen nachtmerrie. Gelukkig verdwijnt dit fenomeen bijna altijd wanneer kinderen ouder worden. Laten we hopen dat het gauw over is, want door die gebroken nachten stapt ze soms met het verkeerde been uit bed en wordt haar gezichtje steeds witter.
Ik ben zelf iemand die intens droomt en deze nog vaak kan herinneren. Vaak dezelfde dromen. Vaak dezelfde personen. Vaak vol emoties; woede, verdriet, onmacht, haat. Mijn zogenaamde 'night terror'. Het verleden komt dan regelmatig voorbij en wat ben ik blij als ik vroeg wakker gemaakt wordt met een kus en de woordjes ´ik hou van jou´. Het zal een verwerkingsproces zijn, denk ik. We hebben veel terror meegemaakt en dat heeft consequenties. Heel triest voor Merel, want laten we wel wezen, meisjes van tien moeten eigenlijk over pluizige eenhoorns en bloemenveldjes dromen.
Vanavond vroeg Merel of ze mocht gaan slapen met de radio aan. Terwijl ik dit schrijf hoor ik 'I am driving home for Christmas' en 'When Christmas comes' uit Merels slaapkamer komen. Sky Radio Non-Stop Christmas songs vullen het huis. Op de deining van deze nocturnes hoop ik dat ze vanavond droomt van engeltjes, sneeuwvlokjes en gezelligheid en warempel, het is stil, nog steeds stil. Ik voel me helemaal warm worden. Hopelijk blijft ze nog lang in winter wonderland waar angst geen kans krijgt en wordt ze pas wakker wanneer de zon de duistere nacht verdringt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten