The Highlands

Mijn blik dwaalt over groene valleien. Omarmt door mist. Liefde vult mijn hart. De ogen zijn nat. Gedragen door klanken van serene rust. Zo zijn mijn herinneringen. Als klein meisje was ik daar op vakantie. Daar waar ik hoorde. Zoiets voel je. Het verlangen blijft. Mijn vorige leven. Niet iedereen gelooft in reïncarnatie. Toch ervaren zoveel mensen wanneer ze ergens zijn, dat die plek vertrouwd is, bekend. Alsof ze thuiskomen.

De Schotse Hooglanden, een plek waar je je niet kunt voorstellen dat daar geweld heerste. Oorlog liep als een rode draad door het verleden. Het volk, trots met opgeheven hoofd, nog steeds, zoals dat hoort in zo'n majestic land. Strijdlustig en nooit opgeven. Vechtend, altijd. Een voorbeeld. Vooral nu.

De straten van Brussel verlaten. De Grote Markt vermaard om zijn historische rijkdom is zijn vrijheid kwijt. Angst heeft helaas al veel ingenomen. Kinderen veilig thuis. Wachtend op het verlossende woord, dat terreur niet heeft gewonnen. Maar de inwoners van deze stad zijn sterk en groots en gaan door. Bannen angst uit. Borst vooruit en gaan door met leven.

Zo hier in de straat merk je niets van de onrust, die langzaam dichterbij komt sluipen. Toch voeren velen al innerlijk oorlog.  Mensen die hun hart al hebben laten vervullen met haat, angst en wraak. "Ik voel me niet meer veilig, mama", zei Merel vorige week net voor het slapen gaan.

Ik antwoordde: "jij bent veilig lieverd, want wij zijn Highlanders en geven nooit op. Liefde is altijd sterker dan angst."