Zo, de kerstdagen zitten er weer op en het lijkt alsof de koelkast nog net zo vol zit als twee dagen geleden. Je koopt altijd te veel. Op facebook komen foto´s voorbij van mijn moeder. Heerlijk uit eten bij Masterchef Sliedrecht. Bertha Carpaccio, Bambi bief en als dessert, iets te mooi om waar te zijn. Ach, onze gevulde tafel mocht er ook zijn. De broeken moesten los, dat zegt genoeg. De komende dagen zijn restjesdagen. We gaan door tot het bittere eind.
Echt uit eten gaan doen we zelden. We zitten wel eens tussen stoffige beren, maar een vijfgangendiner kan ik op mijn buik schrijven. Ik kan me best voorstellen dat met mes en vork eten voor kinderen soms best saai kan zijn, maar voor mij is het ook geen pretje. Het begint al bij de eerste vraag. “Hebben jullie zin om ergens wat te gaan eten?” Het eerste antwoord van mij is al, nee lieverd, Domino's is geen restaurant.
Dan komt het vullen van de 'zoethoutas'. Vochtige tissues voor vette monden en handen, die ook altijd handig zijn om gemorste (uitgespuugde) stukjes pizza of andere allerlei van tafel of van de grond op te rapen. Want één servetje is natuurlijk een lachertje met kids. Op een pizza mag blijkbaar geen ansjovis en olijven zitten en teveel kaas, paprika en salami worden zonder pardon van de pizza geveegd. Ik vraag me dan ook af waarom de kids toch iedere keer weer een pizza willen. Laatst zette ik een opgewarmde diepvries pizza op tafel, maar niet voordat ik alle ingrediënten ervan af had geschraapt. Mijn jongste dochter heeft de rest van de dag niet meer tegen me gepraat en nam van narigheid een boterham met hagelslag. Inmiddels heb ik de pizza op de derde plaats in mijn top drie haatgerechten gezet.
De tas wordt verder gevuld met tekenpapier en kleurtjes en voordat je het in de gaten hebt, zit je ijverig te kleuren om je kinderen te laten eten. De Nintendo mag natuurlijk ook niet ontbreken en na het kleuren, hoor je honden blaffen en loop je je hersens te pijnigen met Sudoku, want dochterlief komt maar niet verder. Gelukkig had je toch al geen trek in die pizza, warm is deze net zo vies als koud. Bovenin de tas prop je als laatste de camera, die alle (gezellige) momenten van de kinderen vast moet leggen. Uiteten gaan is hard werken.
Heb je een keer geen zin om te koken, dan wordt het maar afhaal- of bezorgvoer. Hou je van verrassingen, dan is dit een must. Shoarma omarmd door een broodje. Waarom krijgen kinderen geen steenpuisten in hun gezicht van gekruid varken? Smakelijk werken zij het broodje weg, terwijl ik de wegspringende stukjes zeen en vet doordrenkt van knoflooksaus in mijn mond probeer te houden. Goed voor een tweede plaats.
Er zijn ook eetgelegenheden waar je geen zoethoutas nodig hebt. De kinderen vallen hun eten gulzig aan en tussendoor zijn ze ijverig aan het spelen, knutselen en puzzelen met het doosje en de inhoud van de door mij gewraakte Happy Meal. Patat zonder zout, of met zoveel zout waardoor je je nieren hoort kreunen en een kleur die eerder wit is dan goudgeel, kipwratten of een bedorven hamburger. Dit duivelse doosje staat dan ook met stip op nummer één in mijn haatgerechtenlijstje.
Ach, het zal er heus wel eens van komen dat ik en mijn lief chique de Paris ergens gaan degusteren. Maar het liefst heeft Dennis gewoon een menuutje onder zijn neus waarop staat 'onbeperkt spareribs eten'. Zo zie je maar, komen die vochtige tissues toch weer van pas. Tot die tijd doe ik mezelf gewoon plezier met mijn eigen gemaakte kippensoep, een opgewarmd prakje kroten en een bal gehakt, een leuke film op televisie en de kinderen vroeg naar bed. En als mijn lief nou de zoethoutas vult met dingetjes voor mij, dan kan mijn avond vast en zeker niet meer stuk.
Echt uit eten gaan doen we zelden. We zitten wel eens tussen stoffige beren, maar een vijfgangendiner kan ik op mijn buik schrijven. Ik kan me best voorstellen dat met mes en vork eten voor kinderen soms best saai kan zijn, maar voor mij is het ook geen pretje. Het begint al bij de eerste vraag. “Hebben jullie zin om ergens wat te gaan eten?” Het eerste antwoord van mij is al, nee lieverd, Domino's is geen restaurant.
Dan komt het vullen van de 'zoethoutas'. Vochtige tissues voor vette monden en handen, die ook altijd handig zijn om gemorste (uitgespuugde) stukjes pizza of andere allerlei van tafel of van de grond op te rapen. Want één servetje is natuurlijk een lachertje met kids. Op een pizza mag blijkbaar geen ansjovis en olijven zitten en teveel kaas, paprika en salami worden zonder pardon van de pizza geveegd. Ik vraag me dan ook af waarom de kids toch iedere keer weer een pizza willen. Laatst zette ik een opgewarmde diepvries pizza op tafel, maar niet voordat ik alle ingrediënten ervan af had geschraapt. Mijn jongste dochter heeft de rest van de dag niet meer tegen me gepraat en nam van narigheid een boterham met hagelslag. Inmiddels heb ik de pizza op de derde plaats in mijn top drie haatgerechten gezet.
De tas wordt verder gevuld met tekenpapier en kleurtjes en voordat je het in de gaten hebt, zit je ijverig te kleuren om je kinderen te laten eten. De Nintendo mag natuurlijk ook niet ontbreken en na het kleuren, hoor je honden blaffen en loop je je hersens te pijnigen met Sudoku, want dochterlief komt maar niet verder. Gelukkig had je toch al geen trek in die pizza, warm is deze net zo vies als koud. Bovenin de tas prop je als laatste de camera, die alle (gezellige) momenten van de kinderen vast moet leggen. Uiteten gaan is hard werken.
Heb je een keer geen zin om te koken, dan wordt het maar afhaal- of bezorgvoer. Hou je van verrassingen, dan is dit een must. Shoarma omarmd door een broodje. Waarom krijgen kinderen geen steenpuisten in hun gezicht van gekruid varken? Smakelijk werken zij het broodje weg, terwijl ik de wegspringende stukjes zeen en vet doordrenkt van knoflooksaus in mijn mond probeer te houden. Goed voor een tweede plaats.
Er zijn ook eetgelegenheden waar je geen zoethoutas nodig hebt. De kinderen vallen hun eten gulzig aan en tussendoor zijn ze ijverig aan het spelen, knutselen en puzzelen met het doosje en de inhoud van de door mij gewraakte Happy Meal. Patat zonder zout, of met zoveel zout waardoor je je nieren hoort kreunen en een kleur die eerder wit is dan goudgeel, kipwratten of een bedorven hamburger. Dit duivelse doosje staat dan ook met stip op nummer één in mijn haatgerechtenlijstje.
Ach, het zal er heus wel eens van komen dat ik en mijn lief chique de Paris ergens gaan degusteren. Maar het liefst heeft Dennis gewoon een menuutje onder zijn neus waarop staat 'onbeperkt spareribs eten'. Zo zie je maar, komen die vochtige tissues toch weer van pas. Tot die tijd doe ik mezelf gewoon plezier met mijn eigen gemaakte kippensoep, een opgewarmd prakje kroten en een bal gehakt, een leuke film op televisie en de kinderen vroeg naar bed. En als mijn lief nou de zoethoutas vult met dingetjes voor mij, dan kan mijn avond vast en zeker niet meer stuk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten