Wat is het toch met veel vrouwen. Als het erop aan komt, gaan ze allemaal overstag. Er gaat niets boven een echte, wordt er dan gezegd. De grote, de vorm en zelfs de oergeur is allesbepalend.
Jarenlang was ik op zoek naar een vervanger, maar als puntje bij paaltje kwam, koos ik altijd voor een echte prikkende staande . Soms met spijt, want na een tijdje bleek dat het maar van korte duur was. Na een paar weken kwam zijn ruwheid boven water en achteraf bleek dat hij behoorlijk kalend was voor zijn leeftijd. Dat was het moment dat je hem maar gauw buiten de deur moest zetten, maar niet voordat je hem uit frustratie behoorlijk had afgetuigd. Voor hem tien anderen.
Soms had ik geluk en vond ik er eentje met sterren in zijn ogen die me voor weken in de ban hield. Het versieren vond ik het leukste en voor je het wist had je zijn ballen al gekeurd en een piek in je hand. Iedere avond knus bij hem zitten voor een knapperend haardvuurtje. Flesje wijn erbij en zo kwam je toch warm die koude laatste maand van het jaar door. Zelfs als je hem niet meer nodig had, bleef hij nog even hangen, maar wanneer je ging nadenken over je voornemens voor het nieuwe jaar, bleek toch dat je in het komende jaar een nieuwe start wilde maken en voor je het wist was het huis weer leeg en eenzaam.
Ik gooide het over een andere boeg. Met mijn meest sexy jeans liep ik door de winkelstraten in de hoop een appetijtelijk uitziende kompaan aan te treffen. Maar hoe ik ook met mijn kont zwaaide en mijn meest flirterige hoofd opzette, er kwam geen reactie. Dan maar op andere locaties proberen. Parken, buurtsupers en tuincentra liep ik in en uit, maar er was er geen een met wie ik contact kreeg en hopelijk mee naar mijn huis kon dirigeren. Maar uiteindelijk zag ik hem, daar stond hij, breed, stoer en de rug recht, maar na wat verder gekeken te hebben, bleek dit er eentje te zijn die van plan was flink op mijn zak te teren en daar het leven duur is tegenwoordig, moest ik met pijn in mijn hart afscheid van hem nemen.
Met hangende schouders ging ik weer huiswaarts. Mijn dochter probeerde me met troostende woorden wat te kalmeren.”Je vindt er heus wel één mam. Het duurt gewoon wat langer, maar uiteindelijk vind je er één die precies goed voor je is.” Wat voor een moeder ben ik, die haar dochter haar zogenaamde voorbeeld bemoedigende woordjes laat influisteren. “ Jullie moeten er ook mee leven, zei ik met trillende stem. Ik wil niet dat jullie straks zeggen, wat heeft mam nu weer mee naar huis genomen.”
Die avond in mijn bed had ik de knoop doorgehakt. Het was gewoon niet mijn jaar. Met een weemoedig gevoel in mijn buik en hoofd ging ik overstag. Het kon gewoon niet anders.Treurig ging ik de dag erop, richting de stad. Zoekend in winkels naar het meest mooie exemplaar. Het zag er niet uit. Eentje leek meer op een met botox volgespoten Gerard Joling voordat hij zijn beenharen in zijn hoofd had laten transplanteren. Een ander meer op Herman den Blijker, groot en kaal. Maar ergens tussen al deze zielige hoopjes stond er één die mijn goedkeuring kon dragen. Niet zo groot, maar wel vol en buigzaam. Hij rook naar niets, maar ik heb toch een hekel aan roken. Het voordeel was, dat ik er waarschijnlijk langer plezier van kon hebben dan die ene die mijn portemonnee zou plunderen.
Toen hij eenmaal was geïnstalleerd op de achterbank van de auto, was ik toch wel tevreden. Thuis kroop hij gauw naast de openhaard en de kinderen vonden hem prachtig. 's Avonds was mijn moment. Ik versierde hem zoals ik nog nooit gedaan had. Zwijgzaam had hij zijn lot aanvaard en het huis opgevuld.
Een paar jaar later, niet meer passend in mijn strakke jeans, de hoop opgegeven, geheel onverwachts, was hij daar. Een grote stoere, een volle en een klein beetje kalend. Zomaar op mijn pad. Het was echt een blijvertje. En wat ben ik dankbaar. Uiteindelijk gaat er niets boven een echte. (met prima ballen en piek) Eén die me warm houdt en gelukkig maakt, met de kinderen speelt en samen de meest gezellige tijd van het jaar doorbrengt.
Fijne Kerstdagen iedereen!
Jarenlang was ik op zoek naar een vervanger, maar als puntje bij paaltje kwam, koos ik altijd voor een echte prikkende staande . Soms met spijt, want na een tijdje bleek dat het maar van korte duur was. Na een paar weken kwam zijn ruwheid boven water en achteraf bleek dat hij behoorlijk kalend was voor zijn leeftijd. Dat was het moment dat je hem maar gauw buiten de deur moest zetten, maar niet voordat je hem uit frustratie behoorlijk had afgetuigd. Voor hem tien anderen.
Soms had ik geluk en vond ik er eentje met sterren in zijn ogen die me voor weken in de ban hield. Het versieren vond ik het leukste en voor je het wist had je zijn ballen al gekeurd en een piek in je hand. Iedere avond knus bij hem zitten voor een knapperend haardvuurtje. Flesje wijn erbij en zo kwam je toch warm die koude laatste maand van het jaar door. Zelfs als je hem niet meer nodig had, bleef hij nog even hangen, maar wanneer je ging nadenken over je voornemens voor het nieuwe jaar, bleek toch dat je in het komende jaar een nieuwe start wilde maken en voor je het wist was het huis weer leeg en eenzaam.
Ik gooide het over een andere boeg. Met mijn meest sexy jeans liep ik door de winkelstraten in de hoop een appetijtelijk uitziende kompaan aan te treffen. Maar hoe ik ook met mijn kont zwaaide en mijn meest flirterige hoofd opzette, er kwam geen reactie. Dan maar op andere locaties proberen. Parken, buurtsupers en tuincentra liep ik in en uit, maar er was er geen een met wie ik contact kreeg en hopelijk mee naar mijn huis kon dirigeren. Maar uiteindelijk zag ik hem, daar stond hij, breed, stoer en de rug recht, maar na wat verder gekeken te hebben, bleek dit er eentje te zijn die van plan was flink op mijn zak te teren en daar het leven duur is tegenwoordig, moest ik met pijn in mijn hart afscheid van hem nemen.
Met hangende schouders ging ik weer huiswaarts. Mijn dochter probeerde me met troostende woorden wat te kalmeren.”Je vindt er heus wel één mam. Het duurt gewoon wat langer, maar uiteindelijk vind je er één die precies goed voor je is.” Wat voor een moeder ben ik, die haar dochter haar zogenaamde voorbeeld bemoedigende woordjes laat influisteren. “ Jullie moeten er ook mee leven, zei ik met trillende stem. Ik wil niet dat jullie straks zeggen, wat heeft mam nu weer mee naar huis genomen.”
Die avond in mijn bed had ik de knoop doorgehakt. Het was gewoon niet mijn jaar. Met een weemoedig gevoel in mijn buik en hoofd ging ik overstag. Het kon gewoon niet anders.Treurig ging ik de dag erop, richting de stad. Zoekend in winkels naar het meest mooie exemplaar. Het zag er niet uit. Eentje leek meer op een met botox volgespoten Gerard Joling voordat hij zijn beenharen in zijn hoofd had laten transplanteren. Een ander meer op Herman den Blijker, groot en kaal. Maar ergens tussen al deze zielige hoopjes stond er één die mijn goedkeuring kon dragen. Niet zo groot, maar wel vol en buigzaam. Hij rook naar niets, maar ik heb toch een hekel aan roken. Het voordeel was, dat ik er waarschijnlijk langer plezier van kon hebben dan die ene die mijn portemonnee zou plunderen.
Toen hij eenmaal was geïnstalleerd op de achterbank van de auto, was ik toch wel tevreden. Thuis kroop hij gauw naast de openhaard en de kinderen vonden hem prachtig. 's Avonds was mijn moment. Ik versierde hem zoals ik nog nooit gedaan had. Zwijgzaam had hij zijn lot aanvaard en het huis opgevuld.
Een paar jaar later, niet meer passend in mijn strakke jeans, de hoop opgegeven, geheel onverwachts, was hij daar. Een grote stoere, een volle en een klein beetje kalend. Zomaar op mijn pad. Het was echt een blijvertje. En wat ben ik dankbaar. Uiteindelijk gaat er niets boven een echte. (met prima ballen en piek) Eén die me warm houdt en gelukkig maakt, met de kinderen speelt en samen de meest gezellige tijd van het jaar doorbrengt.
Fijne Kerstdagen iedereen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten