Eerste kerstdag was een dag zoals kerst hoort te zijn. Na de cadeautjes, lekkere croissantjes, lunch bij mijn broertje en in de namiddag weer in comfy kleren filmpje kijken op bed. Ja op bed, want zodra de nieuwe Xbox One was aangesloten, had Meneer zich geïnstalleerd op de bank en bleef alleen de tv op Merels kamer beschikbaar. Gezellig met haar naar de film 'My neighbour Totoro' gekeken. Geen kerstfilm, maar zo lekker downloaden met je dochter onder haar nieuwe kerstdeken (met chocolaatjes natuurlijk) is het genieten ten top. Dit is voor mij kerst.
Hoe gezellig het ook was, we missen wel de aanwezigheid van een aantal geliefden. Mijn vader zal vast en zeker genieten van een portje samen met zijn broer. Dennis zijn moeder zit aan een advocaatje met slagroom. En wij gaan door, zoals altijd. We bellen, appen, facebooken, mailen en delen al onze gebeurtenissen, herinneringen en gedachten met de wereld. Maar ondanks al deze mogelijkheden is er helaas geen connectie met de andere zijde.
Het mooiste moment van de dag was het krijgen van een specifiek cadeautje van Esmay. Gewoon een kleinigheid en eigenlijk iets dat je geeft als je even niets meer weet. Maar het ging om de tekst dat erop stond. Bij het uitpakken van het presentje, werden zijn ogen nat. Hoe blij hij ook is met zijn nieuwe spelcomputer, dit was toch wel het ultieme. Wat heeft hij een geduld gehad, zich moeten aanpassen aan drie mensen, wij maar aan eentje. Zoveel lijntjes uitgegooid. Wat heeft hij gewacht op deze connectie met zijn grote 'dochter'. Gehoopt. En nu eindelijk online verbonden.
Later vanmiddag toen Merel in zijn armen lag te kroelen zei ze: "Het is echt waar hoor wat er op die beker staat". Hij keek Merel aan en ze zei zacht:
"Je bent ECHT EEN SUPERDAD!"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten