Achter de voordeur

Een uurtje surfen op het internet bracht me een beetje in een moedeloze stemming. Vroeger als je een pijntje of kuchje had, rende je naar de huisarts en al gauw bleek het met een zalfje of pilletje verholpen, of werd je ermee afgescheept. Nu krijg je een waslijst met ziektes en syndromen als je maar het woordje hoofdpijn googled. Je verbeelding neemt een loopje met je en opeens loop je te kuchen en hou je een dag bedrust want blijkbaar heb je etalage benen. Van de ziekte hypochondrie had je nooit gehoord, maar nu weet je het zeker, ik heb het ook.

Je verwacht, hoopt of gaat er gewoon vanuit dat je gezond oud wordt, maar opeens worden er mensen in jouw omgeving ziek, en die zijn toch allemaal rond jouw leeftijd. Het is een knagend gevoel, want hoe machteloos je je ook voelt, jou mag het niet overkomen, want je hebt een gezin voor te zorgen, je wilt je kinderen volwassen en gelukkig zien en oppassen op eventuele kleinkinderen. Net als je omgeving die het ook zo voelt en misschien ervaart, maar moeten knokken, vechten en blijven lachen.

De dagen vliegen voorbij, het leven zoeft als een sneltrein en opeens besef je dat jij misschien ook wel iets kan krijgen wat awareness nodig heeft. Het internet leverde me een lijst op waar je U tegen zegt. Iedere maand zijn Awarnesses voor ziektes, maar zo ook weken en zelfs dagen. In Januari staan 12 Awarnesses te wachten op aandacht. Cervical Cancer Awareness, maar ok Glaucoma en tien andere enge ziektes of syndromen, maart is voor Brain Injury, MS en Self Harm Awarness. Oktober is natuurlijk heel bekend met de Breast Cancer Awareness en door middel van Facebook wordt hier gelukkig veel aandacht aan gegeven.

Ik ben meestal van de vrolijke stukjes, maar deze keer wilde ik er meer een boodschap in
stoppen. Het is niet altijd te zien of iemand iets onder de leden heeft, maar soms draait een gezin op volle toeren en worden van alle kanten aanpassingen gedaan om een zo gezellig en gemoedelijk leven te leiden. Terwijl de oorlog gewoon doorgaat in Syrie en honderdduizenden vluchtelingen een veiliger haven zoeken, zijn er familie, vrienden, bekenden aan het vechten tegen andere soldaatjes. September is voor mij de maand van Awareness voor de mensen om je heen, je geliefden, ziek of niet, even wat meer aandacht geven ondanks je drukke schema, een praatje met de eenzame buurman, een klasgenootje opvangen tussen de middag, een lach naar het meisje bij de broodafdeling, want wie weet wat er achter hun voordeur afspeelt.

Toevallig is september ook de maand voor IC Awareness. Intersitiele Cystitis en Pijnlijk Blaassyndroom. Ik wist van het bestaan niet af. Even aandacht voor vrouwen en soms mannen die cellen in hun blaas hebben die hun eigen leven lijden, wat voor veel pijn en ongemak zorgt en vaak het hele gezin belast, want bij vlagen kun je helemaal niets meer. Dieet, blaasspoelingen, anti depressiva, botox, urine stoma, het komt allemaal voor bij deze lastige ontembare kwaal. En bij iedere patient verloopt de ziekte anders.Helaas was mijn ritje vorig jaar naar de huisarts niet te helpen met een zalfje en een pilletje , en na een biopt door de uroloog bleek er heel wat meer aan de hand dan blaasontsteking.

Helaas is september mijn maand geworden. Ik probeer nu wat meer bekendheid te creeren over het Pijnlijk Blaassyndroom. Veel mensen lijden hieraan zonder het zelf te weten. Gelukkig vond ik de IC/ PBS groep op Facebook, die een luisterend oor biedt en je bij staat met tips en begrip. Dus mensen deel deze pagina, want elkaar steunen, luisteren en begrip tonen is de eerste stap in acceptatie dat het achter jouw voordeur ook niet altijd soepel loopt, net als bij vele anderen.