Terwijl ik weer een verhaaltje uit mijn ‘pen’ probeer te trekken, luister ik genoegend naar het schaterlachen van mijn jongste dochter Merel. Blijkbaar kan ze het weer goed vinden met haar zus Esmay. Het is een geluid waar je hart warm van wordt en een glimlach op je mond tovert. Ik koester dat soort momenten. Het zijn eerlijke geluiden. Laten we wel wezen, hoe vaak horen we dat nog om ons heen. Verzin eens, wanneer was het de laatste keer dat je pijn in je buik had van het lachen. Natuurlijk hebben we lol, maar het gevoel van toen je klein was, geen zorgen en onzinnig giechelen en alleen maar even gelukkig zijn.
Toen ik klein was, kreeg ik een boek voor mijn verjaardag. Met statig handschrift schreef mijn vader er dan in: Dit boek heb je gekregen voor je 8ste verjaardag. De tekeningen kwamen tot leven en mijn fantasie draaide overuren. Tegenwoordig krijgen veel kinderen nog voor ze kunnen lopen een tablet in hun handen geduwd. Het is de ‘hoe houdt je je kind stil en heb er geen last van’ generatie. Fantasie sijpelt langzaam weg en als een schaduw wordt je kind veel te vroeg volwassen. Deuren gaan dicht, die zo lang mogelijk open zouden moeten blijven. Helaas gaat het vanzelf, we gaan er allemaal in mee. Toen Merel 2 jaar geleden nog op de internationale school in Breda zat, werkten ze op iPads en wilden ze de bibliotheekboeken vervangen voor e-readers. Mijn oudste hoeft op school niet veel meer te schrijven, al jaren niet. Huiswerk wordt per mail verzonden, alleen toetsen moeten nog handgeschreven zijn. Moeten leerkrachten ook niet klagen over het niet te lezen gekrabbel.
Esmay gaat volgend jaar aan de PABO engelstalig beginnen en weet nu al dat zij een juf wilt worden die kinderen prikkelt in hun ontwikkeling, geen Mees Kees, maar Miss May.
Miss May, een juf van grappige wetenswaardigheden, die mythen en sagen weer tot leven brengt, wat Frans, Italiaans, Maltees en Klingon spreekt, die kerstliedjes in gebarentaal kan, alle Kings en Queens van Engeland in een liedje op kan dreunen( en dat zijn er nogal wat), maar ook precies weet hoe het is om een buitenbeentje te zijn, het niet erg vindt als je niet durft te praten. Dat anders zijn, juist heel bijzonder is. Haar grote voorbeeld Helen Keller. Ieder mens is mooi, zegt Esmay altijd. Je moet het alleen zien. Een juf die geen tablet nodig heeft om kinderen bezig te houden, maar fantasie weer laat leven en kinderen wegwijs maakt in de wereld van kleine en grote wonderen. Een juf die vriendjes voor het leven maakt. Een schooltijd om aan terug te denken, dat het de mooiste tijd van je leven was. Zij die uit haar eigen ervaringen precies weet wat wel en niet te doen en dat dit alles begint met een eerlijke, heerlijke schaterlach.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten