Vaccinatie

Met een zwaai en een triest gezichtje zag ik haar de hoek omgaan richting school. Over een uurtje haal ik haar weer op, om richting sporthal te gaan. In de rij voor een paar prikken, BMR en DTP. Ze is alweer negen. De brievenbus kleppert, weer een stapel nutteloos papier om de mat. Toch lees ik ze. Op de achtergrond het geschraap van nagels in de kattenbak, een van de vier verhaarders. Een zweem aroma vult de ruimte. Alles gaat weer zoals het gaan moet. Het ritme van de dag.

Het waren rare weken. De voorjaarsvakantie begon met een lange vlucht naar `ons´ eiland. Samen op stap. Met zijn tweetjes. Zodra weer voet aan de bodem, doken we weer terug naar vroeger. Hoe heerlijk was het wonen daar, een paar jaar geleden. Hoe snel dat gevoel veranderde en wat een opluchting het was terug te keren naar koud Nederland. Terug te zijn bij familie en troost.

In het begin vlogen we meerdere keren per jaar richting het Zuiden.  Nu duurde het bijna een jaar weer terug te zijn op ´onze´ rots in de Middellandse zee en er bleek niet veel veranderd. Wat nieuw asfalt maakte de muur van autogassen helaas alleen maar dikker. De zee, de golven, de wind, mijn vrienden, Merels lievelings juf, Pastizzi, het links rijden, de ober van de sportbar, het voelde zo vertrouwd, maar niet compleet. In Nederland wachtte het thuisfront, studerend en werkend op ons.

Mijn roze bril heb ik die week weggegooid. De wolkjes verdreven en maakte plaats voor overstromende wegen. Malta was koud en nat. Net als mijn hart. Merel bezocht haar vader, die toen in Malta was achtergebleven. Ze zag hem, maar hij haar niet. Verzwolgen in zijn egocentrische wereldje gevoed met drank. Vaderliefde was al jaren geleden weggespoeld.

Verloren, illusies armer, ook dit gevoel was vertrouwd. Merel had verdriet. Ziek van heimwee naar de mensen die haar wel misten, thuis. Hoewel het weerzien van vrienden, de week een dun gouden randje teruggaf, was het klaar. Ik was klaar met het eiland.  Hoe is het mogelijk dat je je kind op de tweede, derde of laatste plaats zet. Hoe erg is het voor een kind, te beseffen dat ze op die plaats staat. Was er maar een vaccinatie tegen hartzeer.

De vlucht terug ging voorspoedig en onderweg in de trein, zat ze te wippen op de stoel. De week was al wat verdrongen en hopelijk gauw vergeten. Het weerzien met haar vriendinnetje en juf zaten in haar hart, zei ze, om te koesteren.  Terug wilde ze nooit meer, haar plek was nu ergens anders. Gelukkig sijpelt wat van het meegemaakte verdriet weg en behouden we de gelukkige momenten in ons leven, maar wat overblijft  vormt je en ik moet maar afwachten hoe het haar zal vormen, als zij ouder wordt.

Ze kon niet harder in haar ´vaders´ armen springen bij thuiskomst. Hopelijk blijft hij haar voorbeeld en ziet ze dat het ook anders kan.  Hij zegt altijd. `Ik ben niet haar papa, maar ik kan wel altijd een vader voor haar zijn`. En dat is hij en daar kan geen vaccinatie tegenop.