Een foto in de krant toont twee zeer bejaarde heertjes die elkaar een hartstochtelijk kus geven. Wat een prachtige afsluiting van deze dag. In heel Amerika is het homohuwelijk gelegaliseerd en dat werd tijd ook. Volgende week hopen we hier de vlag uit te hangen voor het slagen van het eindexamen en in plaats van de rood wit blauwe vlag, kiezen we nu bewust voor de regenboogvlag. De rugtas zal natuurlijk niet ontbreken.
Verliefd worden overkomt je. En dat is zo mooi. Het is een voorrecht om die gevoelens te ervaren en je moet ze ook koesteren. Genoeg mensen die met minder genoegen moeten nemen, omdat het er gewoon niet in zit. Dat wil niet zeggen, dat deze mensen minder gelukkig zijn. Ook zonder deze heftige vlinders, groeit de liefde in iets wat blijvend is. Het willen horen bij die persoon, dat mooie mens waar jij zoveel om bent gaan geven.
Ze staat sterk in haar schoenen omtrent dit onderwerp, het ligt nauw aan het hart, maar toch steekt soms onzekerheid de kop op. Hoe zeker ze is van de liefde van haar leven, hoe onzeker ze kan zijn hoe mensen soms kunnen reageren. Juist die mensen waar zij om geeft. Het lijkt natuurlijk te mooi om waar te zijn, te denken dat bij legalisering van het homohuwelijk ook alle vooroordelen wegvallen. Genoeg mensen die niet begrijpen, of willen begrijpen dat liefde niet iets is dat zich laat sturen. Dat is ook niet erg, iedereen heeft zijn eigen mening en gevoel hierover, maar iemand kwetsen of kwaad doen hierom is een ander verhaal.
De jeugd heeft de toekomst wordt vaak gezegd, en hopelijk klopt dit ook. Als een groep, als een muur stonden ze achter mijn dochter toen ze op school te horen kreeg van de directeur dat het niet gepast was haar vriendin een knuffel te geven. Dat Jip en Janneke keer op keer elkaars lichaam aan het ontdekken waren in een leegstaand lokaal werd oogluikend toegestaan. Wat was ze kwaad. Wat een onbegrip. Het excuus dat het een internationale school was met veel verschillende culturen en daarbij behorende normen en waarden werd door de groep zonder pardon van tafel geveegd. Een terechte opstand van de generatie die het wel snapt en respect heeft voor liefde en relaties. Sputterend als een kind die een standje had gekregen verklaarde de directeur dat zijn kind ook `anders` was. Anders! Wat Anders! Terug naar de school van de menselijkheid die man, hopelijk is het nog niet te laat. Hij zou wel eens de liefde van zijn kind kunnen gaan missen.
“Ja”, zeiden de oude heertjes na 54 jaar bij elkaar zijn. De zon weerkaatst op de regendrupppels en de kleuren van de liefde omarmen hun hart.
Als liefde vleugels heeft
Dan brengt zij jou waar je hoort
Een zachte streling
als wind door de toppen van de bomen
fluisterend vertellen
waar jij op wacht
Geen opmerkingen:
Een reactie posten