Een prachtige dag was het, die zondag. Nog even met onze zalmschouw het water geproefd. Zittend onder de huik, mijmerend hoe fijn mijn leven er binnenkort uit zou gaan zien. Even liggen, genieten van het klotsen van het water tegen de boot. Mijn ogen vielen dicht en mijn dromen voerden mij naar kinderstemmen en verkleedpartijtjes. Het klotsen hield op, de kinderstemmen verstilden en de prinsessenjurken verdwenen.
Het werd stil, heel stil. Nog een keer, even dat gevoel van brabbelende peuters die langs de tafel lopen en toen stopte het tikken van de klok en bleef het stil. Mijn angsten werden beantwoord door de slecht nieuws brengster die mijn twijfels nooit serieus nam. Mijn moedergevoelens vertaalden al enige tijd wanhoop en angst. Oergevoelens zijn echt, maar werden door haar afgewimpeld. Een beginner was ik en zij de ‘verlosser’.
De dag voordat jij zou kunnen komen, na lang wachten, te horen gekregen dat wij nooit onze liefde zouden kunnen delen. Nooit jouw geluid van verdriet en pijn horen. Je in mijn armen nemen en zeggen dat het allemaal wel goed zou komen. Geen hartverwarmend schaterlachen en filmpjes van kaarsjes die uitgeblazen worden. Nooit. Het werd stil in mij. Ik was koud, terwijl het een van de warmste zomers was.
Ik heb jou zelf ter wereld gebracht. Dat was beter, zeiden ze. Jouw hartje zou nooit lang geklopt hebben. Het was een wonder dat jij het zo lang volgehouden had. Negen maanden lang wilde jij mij laten genieten van jou en toen kon jij niet meer. Afscheid genomen van jou, stil in mijn armen. Oogjes gesloten en een glimlach om je mond. Rozerode lippen, zo mooi en hele lange vingers. Op de achtergrond het nummer Kiss from a Rose van Seal.
Weg, ik moest weg. Weg van de mensen om mij heen, die onbedoeld kwetsende dingen zeiden en vroegen. Weg van het huis waar jij nooit je eerste stappen zou zetten en later met de deuren zou slaan. Jouw kamertje, met liefde gemaakt, waar jij nooit zou slapen en spelen. Ik wilde de wind in mijn haren voelen. Ik wenste om een zomerstorm om mijn gedachten te laten wegvoeren en slagregens in mijn gezicht die mijn tranen onzichtbaar zouden maken. Zes weken lang hebben we gehuild op onze boot om uiteenspattende zeepbellen en niet bestaande zandkastelen en toen gingen we verder. Verder met ons leven.
Jij bent vernoemd naar het feest van het licht. Helaas heeft jouw kaarsje nooit mogen branden. Ieder jaar voor jou een roos. Dit jaar al negentien rode rozen, vele kussen en tranen.Een prachtige dag is het vandaag. De zon schijnt en het belooft een prachtige zomer te worden. Kinderstemmen in de tuin, het geluid van klotsend water in het zwembadje. De klok tikt veel te snel. Ik mijmer en hoor het gegiechel van meiden op de achtergrond. Op vier juli staat heel even de klok weer stil. Voor jou, mijn meisje met de rozerode lippen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten