Zonnestralen vallen op ons neer. Het zeewater is acht en twintig graden. Golven die uitrollen als een laatste ademzucht. Blonde haartjes plakken door het zoute zilt op haar stralende gezicht. Dansend de golven achterna en lachend wegrennen voor de witte schuimkoppen die haar willen pakken. Golden Bay is echt een plek waar Onze lieve Heer zijn best op heeft gedaan. Het zand kleurt rood en het water azuurblauw. We zijn omringd door rotsen en eettentjes, parasollen en ligbedjes. Een paar honderd jaren oude uitkijktoren houdt nog steeds de wacht over de wateren van Malta.
Het is gezellig druk en om mij heen hoor ik in vele soorten talen conversaties aan. Het is een speciale dag vandaag. Vandaag drie jaar geleden rond deze tijd werd ze geboren. Ik had het niet meer verwacht om nog een meisje op de wereld te mogen zetten. Nu zit ze hier, ijverig haar emmertje te vullen met droog zand. Het torentje, wat zometeen natuurlijk gelijk in elkaar zakt, mag de pret niet drukken. Ik vergeet vaak dat ze nog zo klein is. Mijn Esmay is al elf en Merel is vaak net zo bijdehand als haar grote zus. Maar vandaag is ze echt nog maar drie. Ze telt tot tien, zegt thank you en wil totaal niet met andere peuters spelen.
‘Ik wil de grond voelen, mam,’ zegt ze, als we de zee inlopen. Nog angst voor het loslaten van vastigheid. Ik merk dat onze verhuizing haar gevoel van veiligheid behoorlijk heeft aangetast. Natuurlijk heeft ze het naar haar zin, maar een onverwachte verandering laat haar naar haar knuffelkoe en dekentje grijpen. Ook haar dikke pyjama die ze altijd in Nederland droeg, moet ondanks de hitte ’s avonds aan. Over haar t- shirt een vestje. Alsof haar kleertjes armen zijn die haar omhelzen en vasthouden en constant bescherming bieden. Mam mag niet weg van haar. Zonder mam is het paniek.
Even is de verleiding te groot. We zwemmen naar het diepe. Het water is zo helder dat je zeker tien meter diep kan kijken. Een speedboot trekt een parachutist de lucht in. De grote rode ballon trekt haar aandacht en een golf laat haar een slok zeewater drinken. Ze schrikt en begint te huilen en wil naar de handdoek. De rode ballon is verdwenen. Zittend op mijn schoot, met zand overdekt en in een handdoek gewikkeld, verdwijnen de tranen snel. ‘Ik wil niet meer,’ snikt ze nog na. ‘Ik wil naar huis.’ ‘We gaan, meisje, kom.’ We zoeken onze spulletjes bij elkaar en lopen naar de auto. De zware tassen snijden in mijn schouder en met Merel zittend op mijn heup loop ik door het gloeiend hete zand. Haar hoofdje leunt al tegen mij aan, ze is moe; de zon is te fel en laat haar ogen dichtvallen.
Onderweg naar huis is ze al in diepe rust en thuis ik leg haar nog slapend op de bank. Het zweet druipt van haar gezichtje af. Ik zet de deuren open en een verkwikkend windje vult de kamer. Ik hoor haar zuchten in haar slaap. Daar ligt ze dan, vandaag drie jaar en nu lijkt ze weer net zo klein als toen ik haar meenam naar huis, toen ze een paar uur oud was. Ze is nog net zo kwetsbaar en totaal afhankelijk van ons.
Ze weet niet dat het haar dag is, vandaag. Haar verjaardag hebben twee weken geleden gevierd met de familie in Nederland. Morgen krijgt ze haar fiets, haar grootste wens. De eerste stap wordt dan gezet, want ze fietst van ons weg en moet ons loslaten, om weer naar ons terug te keren. Ik zie haar gezicht al voor me. Haar onderlip trillend, zoals altijd, als ze emotioneel is, maar niet verdrietig. Haar haar wat voor haar ogen hangt, omdat ze geen staart in wilt, met haar handje wegschuivend uit haar gezicht en dan haar eerst rondje in de speeltuin.
Vanavond gaan we gezellig uit eten in Spinola Bay. Het is het weekend van de Heilige St. Julians. Overal zijn er kraampjes en eettentjes, een fanfare en een optocht, waarbij het standbeeld van de heilige St. Julians en de Paus door de straten gedragen worden en als afsluiting het vuurwerk. Maar als de knallen beginnen en de nacht gekleurd wordt met rode en groene strepen, zeggen wij: ‘kijk lieve Merel, dit is voor jou, want vandaag is het echt de dag van:
Het feest van onze Merel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten