Open sollicitatie

Na drie weken school had mijn jongste dochtertje haar eerste uitnodiging voor een kinderfeestje al te pakken. Een prachtige prinsessenkaart met haar naam erop, de naam van de jarige, het adres en het telefoonnummer van haar moeder. Luisa, de jarige had ik nog nooit gezien. Dit is ook niet zo verwonderlijk, want op de school van mijn jongste dochter geef je je kind aan de deur af en een leerkracht brengt haar naar haar klasje. De enige keer dat ik haar lokaaltje heb gezien, was tijdens een open dag. In Nederland beginnen kinderfeestjes met ongeveer 4 a 5 jaar, dus een feestje voor driejarigen was wel een telefoontje naar de moeder waard.

Natuurlijk mocht ik erbij blijven, zo vertelde Sarah, de moeder van de jarige. Alle moeders blijven, want dan kunnen we nader kennis maken. Het kinderfeestje werd in mijn ogen gelijk een soort van open sollicitatie voor verschillende vacatures. Het eerste kinderfeestje van een kind uit de klas van Ms Roberta was bepalend voor alle andere komende feestjes en bijeenkomsten. Wil je dat je kind geliefd wordt bij andere kinderen en moeders en dat hij of zij vaak wordt uitgenodigd, dan zal je toch als moeder voor een functie in het moedermanagement moeten gaan. Om tijdens het telefoongesprek met Sarah al een beetje in de gratie te komen vertelde ik dat ik een aantal dagen naar Nederland ging en dat ik daar zou kijken voor een origineel Nederlands cadeau. Sarah klonk als een sympathieke moeder en ons gesprek was erg gezellig. Ik kreeg wel de indruk dat zij zichzelf de functie oppermoedermanager al had toegeëigend in de allereerste schoolweek van de kinderen.

Een aantal dagen voor het feestje begon ik Merel al voor te bereiden op wat er komen ging. ‘Ik wil niet naar Luisa. Ik blijf wel in de auto zitten en geef jij het cadeautje maar,’ zei ze.’Ik vind het eng’, vervolgde ze. Het was voor Merel haar eerste feestje en ze wist totaal niet wat ze kon verwachten en het beangstigde haar behoorlijk. Dat zij niet de enige was met dit gevoel, dat hield ik maar voor mezelf.

Wat zal ik aantrekken, ging er door mijn hoofd. Moet ik een hippe moeder zijn, maar niet te jong gekleed. Gaan de moeders voor chique of gewoon casual. Ik koos voor een jeans en een hip maar net T-shirtje, maar wel hele mooie chique schoenen met kleine hak. Echte blikvangers. Mijn haar los en volle krullen en lichte make-up. Nederlands met een Maltees tintje, althans zo voelde het aan. Merel in een nette roze jurk met een wit vestje en haar haar netjes in een staart. Op het inpakken van het cadeau, een Nijntje poppenbuggy, had ik echt mijn best gedaan. Prachtig cadeaupapier omwikkeld met lintjes en strikjes en versierd met ballonnen. Een toppertje onder de cadeautjes dacht ik zo. Mijn oudste dochter ging gezellig ook mee. Had ik toch iets van een bondgenoot op weg naar het onbekende.

Het met ballonnen versierde huis hadden we gelukkig zo gevonden en om exact half vijf volgens afspraak, stonden we voor de deur. Wij hebben zelf zeker geen klein huis, maar ons huis met zes slaapkamers was in vergelijking met de villa van Sarah en haar gezin, veranderd in de negerhut van oom Tom. We liepen een trap af naar beneden en kwamen uit in een patio met speeltoestellen.

Door de schuifdeuren kwamen we in het beneden huis die nu van poolkamer en fitness ruimte omgetoverd was in een feestkamer. Er stond een grote tafel met chips en allerlei en aan de andere kant stond een tafel met limonade en alcoholische versnaperingen. Na de nodige felicitaties nam Luisa haar cadeau in ontvangst en werd deze onuitgepakt in de cadeaukamer gelegd. Aan de zijkant van de feestkamer stond een bureau met een lengte van zeker vier meter met daarop drie dezelfde computers met toebehoren. Het gezin telde blijkbaar drie kinderen en om ruzie te voorkomen had ieder kind een eigen computer. Er stond zo verschrikkelijk veel speelgoed dat mijn Nijntje poppenbuggy vast niet zou opvallen naast de andere drie poppenbuggy’s.

Sarah is zo’n vrouw, die met haar lach iedereen laat smelten. Slank en bijzonder aantrekkelijk en een warme persoonlijkheid. Zo iemand waar iedereen van houdt. Bijzonder bemiddeld gezien het huis en auto’s voor de deur, maar gewoon gekleed in een strakke spijkerbroek en t- shirtje. Het enige wat liet zien, dat zij tot de rijke Maltese bevolking behoorde, was de Armani zonnebril afgezet met diamanten, die zij nonchalant in haar haar had gestoken. Aan de muur hing een grote foto van haar toen ze jong was. Een prachtig meisje met een sjerp om. Het kon natuurlijk niet anders zijn, dan dat zij Miss Malta was geweest in haar jonge jaren.

Oma’s en Opa’s, ooms en tantes, nichten, achternichtje en achterachternichtjes en neefjes, buurvrouwen en massa’s kinderen met moeders vulden de kamer en de patio. Een entertainment bedrijfje was ingehuurd om de kinderen zoet te houden met knutselen en spelletjes. Een meisje liep af en aan met dienbladen met hartige Maltese hapjes en pizza puntjes. Na een kwartiertje was Merel de schok te boven en begon ijverig te knutselen. Dit was mijn kans en ik vervolgde mijn weg naar degene waar ik mijn Curriculum Vitae kon achterlaten. Ik raakte al snel in gesprek met wat moeders van kinderen uit Merels klasje. Niet alle kinderen uit Ms Roberta’s klasje waren uitgenodigd, maar blijkbaar was Merel opgevallen door haar witte haar en was Sarah nieuwsgierig welke buitenlanders er nieuw op haar eiland waren komen wonen.

Iedereen was even sympathiek en het gevoel van concurrentie voor de openstaande vacatures was er helemaal niet. Ik moest maar aan dit soort feestjes wennen, want iedere maand had ik er wel een, vertelde een moeder. Ik weet natuurlijk niet voor welke functie ik in aanmerking zou kunnen komen, maar ik was zeker door naar de volgende ronde.

Na twee uurtjes was het feestje ten einde en als afsluiting werd de gigantische taart versierd met marsepein aangesneden en werd Luisa Happy Birthday toegezongen. Na Sarah en haar man bedankt te hebben voor de uitnodiging, gingen we huiswaarts. Versleten liet ik me thuis op de bank vallen. De kinderen pakten hun cadeautjes uit die ze van Sarah hadden gekregen. Diademen met de prijskaartjes er nog aan en zakjes met snoep.

Gelukkig is Merel pas volgend jaar eind augustus jarig en heb ik hopelijk nog veel feestjes voor de boeg om de organisatie van een kinderfeestje van dit formaat onder de knie te krijgen. Een ding weet ik zeker. Mijn Armani zonnebril kan ik op mijn buik schrijven, want met een onderbetaalde baan in het moedermanagement, zal ik hard moeten sparen voor mijn dochters verjaardagsfeestje.

Maar liever zo, dan werkeloos.