De kolibrievlinder

Heerlijk een onverwachts feestje op zo´n prachtige warme zomerdag. Mijn moeder was al vroeg van de partij en in de middag fietsten mijn dochter Merel en ik de muziek tegemoet. Bij aankomst kregen we een warme begroeting en liepen een lange gang door naar de tuin. En wat voor een tuin. De bijen en vlinders genoten tussen de bloemenpracht en vrijwilligers haalden hun hart op met bonen plukken en kindjes met bolle wangen genoten van de aardbeien.

Er schalmde ´Daar aan de waterkant´ en in mijn ooghoeken zag ik al wat voetjes van de vloer gaan. Overal stonden tafeltjes waar mensen gezellig bij elkaar zaten om te knutselen, te tekenen, of om een babbeltje te maken. Of gewoon om een beetje stil te zitten.  Merel begon ijverig mee te helpen aan een mooi mozaïk. Het was gemoedelijk en iedereen scheen het naar hun zin te hebben. Een stukje verderop stond een springkussen, zielig leeg. Midden in de tuin, een stuk afgezet waar wat boerderijdieren zich ophielden. Lui lagen de geiten in het gras, niet van plan om met die hitte een aaitje te komen halen.

Een lange rij vormde zich bij de ouderwetse ijscokar. Caramel en citroenijs met een toefje slagroom. Smoothies, watermeloen, koffie, thee en water werden uitgedeeld. Kijk zo bouw je een feestje. Merel en ik wandelden een beetje rond in de tuin om vervolgens bij de muziek te gaan kijken. Daar vonden we mijn moeder die met iedereen gezellig een praatje aan het maken was. Ze kent veel mensen en ziet ze bijna iedere week.

Een vrouw naast me zat wat stil in haar stoel. Zelfs bij het nummer ´Het dondert en het bliksemt´ van Guus Meeuwis bleef ze gewoon voor zich uit staren,  terwijl een aantal mensen een polonaise vormden. Een lange man dook de dansvloer op en waande zich even John Travolta in Saturday Night Fever. Wat heerlijk om iemand zo te zien genieten. Een andere man had rode koontjes van plezier en met rolstoel en al sloot hij bij de stoet aan.

Wat een heerlijke middag, zei ik tegen mijn moeder. Iedereen geniet. Opeens zag ik een grote vlinder tussen paarse bloemen fladderen. Een kolibrievlinder, wat prachtig en kwetsbaar. Opeens schoot de hand van de vrouw naast me richting diertje en weg was het. Ik keek haar aan en het was alsof er niets gebeurd was. Stil en zwijgend net als de afgelopen uren.

Nog even en dan was deze gezelligheid ten einde.  Een feestje om aan terug te denken. Hartverwarmend,  hartbrekend. Ik draaide me richting de stille vrouw. “Heeft u het naar uw zin gehad mevrouw?”, vroeg ik haar. Het duurde even en toen lichtten haar ogen op. Vol kalmte knikte ze van ja. Dat ene moment dat iemand weer even terug is en voelt hoe het vroeger was, voor ze zichzelf verloren, daar doen al deze medewerkers van dit verzorgingstehuis het voor. Het is als het moment van de kolibrievlinder. Prachtig en kwetsbaar, maar helaas opeens verdwenen.