Mijn overbuurmeisje is vandaag zogenaamd volwassen geworden. Als ik terugkijk op mijn leven van hoe ik was op mijn achttiende levensjaar, dan struikel ik bijna over mijn eigen herinneringen. Wat een verschil.
Het huis versierd en de visite was van allerlei pluimage. Aan de muur hingen een aantal delftsblauwe tegeltjes te pronken. Op eentje stond 'Haastige spoed is zelden goed' en op een andere 'Wie achter de kudde aanloopt, sjouwt altijd door de stront'. De uit een pak geschonken wijn smaakte me best. Mijn ogen bleven rusten op het tegeltje ´Goede wijn maakt nog geen bier´. Met een glimlach nippend, dwaalden mijn gedachten soms af naar het verleden.
Ik zie mijn buurmeisje zittend aan de keukentafel enthousiast met gebaren een lijntje uitgooien naar haar toekomst. Dromen, wensen en plannen. Met mijn tweede wijntje ga ik steeds meer terugverlangen me weer achttien te voelen. Op de achtergrond hoor ik verhalen over vriendjes, studeren, op kamers gaan en wereldreizen voorbijgaan. Jaloers, ach ja een heel klein beetje. Mijn leven was voor mijn gevoel op die leeftijd al voorbestemd. Samenwonen, trouwen, kindjes krijgen en voor ik het wist was mijn leven bepaald. Life is what happens to you while you are busy making other plans.
Nu de vraag; wat zou je anders doen, als je weer achttien was.
Op mijn zeventiende was mijn toekomstideaal om te gaan studeren aan de Hoge School voor Boekhandel en Uitgeverij. Met rugzakje de wereld rond en culturen proeven. Reizen zat altijd al in mijn bloed en het woord gezinsleven liet me het angstzweten uitbreken, maar ik geloof in lotsbestemming. De paden die je neemt, de goeie en de sluiproutes waarop je weleens verdwaalt, ze zijn allemaal voorbestemd. Zelfs als ik twijfelde, ook dan zal het een reden gehad hebben, het gaat zoals het gaan moet.
Inmiddels zijn Europa en Azie in mijn dagboeken beschreven en liggen veel verhalen gebundeld te wachten om gelezen te worden. En het gezin, tja dat is een ander verhaal. Wanneer je geconfronteerd wordt op je tweeentwintigste met het feit dat kinderen krijgen niet vanzelfsprekend is, dan koester je de kinderen die na je doodgeboren kindje komen. Harde, zere lessen, die je moet leren accepteren en doorgaan. Zoals Barry Stevens zegt 'Vooral doorgaan! ' en dat is ook zo. Na regen komt zonneschijn en hoop doet leven. Misschien zit er toch wel wijsheid in die burgerlijke tegeltjes.
Teruglezend heb ik mijn antwoord op de vraag gevonden. Ik verander helemaal niets als ik weer achttien zou zijn. Helemaal niets. Van mijn geboortestad Dordrecht, naar een vissersdorp in Zeeland en via Malta weer terug. Mijn mooie herinneringen en ervaringen verhuisden iedere keer weer mee. Wie weet wat ik zou moeten missen als ik het over moest doen. Mijn meiden zijn mijn bestaan.
Het leven is gelopen zoals het moest en het resultaat is de eindbestemming, wat dat ook mogen zijn. Ik probeer te genieten van elke dag in het huis waar het klokje tikt zoals het hoort. Carpe Diem! Voor iedereen is er wel een passend tegeltje.
Mijn tegeltjes aan de muur zijn: ´Geluk zit in jezelf ´en ´Home is where the heart is`. Misschien kan ik er nog een nieuw tegeltje aan toevoegen die ik nog nooit gelezen heb.
´Ik blijf eeuwig achttien´.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten