De schemer valt in. Het moment van de dag dat je je realiseert dat het binnen een mum van tijd, donker is. Zo is ook mijn dochter. Van licht ineens naar donker. Ze voelt soms niet eens dat mijn liefde voor haar de diepste duisternis trotseert. Eenzaam zij, eenzaam ik.
Er werd gezegd, het kind is depressief. Ik weet, ze houdt niet van uitgaan met haar vrienden. Ze houdt helemaal niet van vrienden. Misschien eentje… Ze leeft in haar kamer en bezoekt ons wanneer we gaan eten ‘s avonds. Paniek slaat onverwachts toe, soms om de kleinste dingen.
Zo was ze toch nooit toen ze klein was? Ze was heus sociaal, deed aan sport, ging goed op school. Misschien leek dat maar zo. Ze was wel gelukkig toen. Ik weet het zeker. Daar waar we woonden, klein dorp, beschermd, rustig.
Tegen sommige mensen is ze stil. Doodstil. Op slot. Voor hoe lang? Een antwoord waar ik op wacht. Zij ook. Opeens is ze daar weer en moet alles eruit, zoveel woorden in een minuut. Een stoot van energie komt vrij en weg is ze, opeens. Voor hoe lang? Hopelijk niet te lang.
Altijd maar denken dat ze worstelde door meegemaakt verdriet. Sloot ze zich daarom af voor de buitenwereld? Ongelukkig door trieste ervaringen. Er bleven zoveel vragen onbeantwoord. Waarom opeens die muur om haar heen. Ik voelde me dom, onwetend. Me nooit gerealiseerd dat ze depressief was omdat ze zichzelf niet begreep, waarom dat zij anders was. Uitgeput van het handelen naar het verwachtingspatroon van haar omgeving.
Soms is het duidelijk, maar voor mijn dochter altijd de vraag. Na jaren te weten komen dat ze niet de enige is. Zoveel meer die zich ophouden in de schemerzone. Die wetenschap geeft haar wat innerlijk rust. Eindelijk valt alles op zijn plek.
Ze is zoals ze is: Ze is anders, ze is perfect, ze is gewoon een schemerkind.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten