Mdina, de Stad der Stilte

Stemmen slaan dood in de straten van de stad der stilte. Het lijkt wel of de zware vestingmuren de geluiden in zich opnemen. Er zijn veel toeristen, maar voor mijn gevoel loop ik als enige door de middeleeuwse straatjes. De adel, die in paleizen van hun voorouders woont, laat zich niet zien. De uren dat er geen verkeer wordt toegelaten, laten de stad weer terugvoeren naar de tijd van paard en wagens. Op weg naar de Silent City, zien we dat dit stadje als een arendsnest hoog boven de vlakke omgeving uittoornt. Het uitzicht is dan ook magnifiek. Als je langs de gehele vestingmuur zou wandelen, zou je bijna het complete eiland in je op kunnen nemen. In de verte de koepel van de Our lady of Mount Carmel, een kerk in Valletta en even daarnaast de Portomasso Tower in St. Julians, wat betekent dat we bijna ons huis zouden kunnen zien.

Een gedender komt onze kant op. De hoeven van de paarden en geratel van de wielen echoën in het smalle steegje. We slenteren door een wirwar van straatjes en komen weer uit in de hoofdstraat, de Triq de Villegaignon. Wat een historie ligt hier. Door de eeuwen heen is dit stadje van naam veranderd. De Feniciërs noemden hun nederzetting Malet, daarna bouwden de Romeinen rond tweehonderd v. Christus hun hoofdstad en gaven haar de naam Melita. In de negende eeuw namen de Arabieren het eiland in en kreeg de stad zijn oorspronkelijke naam, Mdina. Toen Malta in 1566 in handen kwam van de Johannieter Orde, ook wel Maltezer Orde genaamd, werd de stad Valletta gesticht en werd deze uitgeroepen tot de hoofdstad van Malta. De rol van Mdina nam af maar toen in 1798 Malta bezet was door de Franse troepen van Napoleon, begon in de oorspronkelijke hoofdstad de opstand tegen de Fransen. De laatste invloeden zijn van de Britten die heersten van 1800 tot 1964. Nu is het gewoon een kleine stadje van 400 inwoners. Maar wat een genot moet het zijn om hier te mogen wonen. De serene rust valt als een deken over ons heen.

We nuttigen een drankje in een restaurant waar we ons wanen als in een kasteel. Alleen het aangrenzende souvenirwinkeltje haalt ons af en toe uit onze droom. Harnassen houden de wacht voor de deur en de kroonluchters, met helaas elektrische kaarsjes geven de omgeving net die terugblik in het verleden. Jonkvrouwen en Haast onthoofde Henk komen even voorbij. We lachen om de zwaarden, steekwapens en geweren die als versiering aan de muur hangen. We zien in gedachten hoe we worden gewaarschuwd door ridders, omdat we de stilte verstoren met ons gelach en het vertellen van verhalen aan onze kinderen over de goedendag en de karwats. Een foto hoort erbij en met mijn hand onder het harnas van deze ijzeren heer sluiten we deze fantastische middag af.

We wandelen door de stadspoort en laten de geschiedenis achter ons. De drukte op straat overspoelt ons en we gaan richting ons vervoersmiddel. We passeren de koetsjes met paarden en ik hoor mijn man zeggen, dat hij het niet zoveel met paarden opheeft. Gelukkig staat onze auto op ons te wachten en rijden we met iets meer pk naar huis.

We draaien ons nog één keertje om. De stille stad, eenzaam boven alles uit, de adelaar zit weer op zijn nest, de toeristen gaan naar huis en de rust is gelukkig wedergekeerd.