Een knap krukje

De parkeerplaats is gevuld met krakkemikkige  auto´s en busjes. Kinderen fietsen zigzaggend tussen de auto´s door. Vaders hollen hun kroost op peuterfietsjes hard achterna. Oma zit op een klapstoeltje te genieten van haar eigen meegebrachte koffie. Op een stenen muurtje staat een bonte verzameling van gekleurde mokken naast de thermoskan. De buurvrouw schenkt zichzelf nog maar een kopje in. De familie is een dagje uit en lijkt intens te genieten van het mooie weer.

Ze zijn niet de enigen. Vol verbazing schieten mijn ogen van de ene naar de andere kant.  Auto´s met de achterklep open waarin een complete keuken staat opgesteld. Wat verderop zitten een paar vrouwen op  meegebrachte krukjes en ik wacht af wanneer de klap komt en een vlezige vrouw door haar krukje zakt. Er rollen met genoegen wat randjes vet over haar broekrand. Het strakke topje wat ze draagt, is vast van toen ze zestien was en twintig kilo lichter. Ze draait zich om en ik kijk haar aan en ik knik om gedag te zeggen. Ze lacht en knikt terug. Haar ogen schitteren en je ziet haar genieten van haar uitje. Ze wiebelt een beetje op haar krukje om het vet in haar achterwerk meer in evenwicht te brengen. Het krukje houdt het nog steeds.

Wat verderop staat een patatwagen en ik loop ernaar toe om een patatje met kipnuggets te bestellen. Natuurlijk weet ik  dat ik het gelijk weg moet gooien zo aan het frituurvet te ruiken, maar ik heb honger. Ik sta voor de oude kraam en de eigenaar stopt met het verstellen van de zijwieltjes van een fietsje en klimt naar binnen. Opa komt aangelopen en maakt het kwarweitje van zoonlief af. Voor de kraam staat een spoorrails opgesteld om de kinderen wat rondjes met het treintje aan te bieden. Drie rondjes voor een euro. Het treintje blijft praktisch leeg. Aan de andere kant van de parkeerplaats is de ingang van het nationale park Ta´Qali. De wat sportievere mens op deze parkeerplaats maakt een rondje door het park, om dan weer terug te keren naar de comfortabele zit bij de auto.

Aan de andere kant van de weg is er een recreatiegebied. Naast de zon, zie ik wolken in de vorm van vliegers. Honderden mensen hebben zich hier genesteld voor de hele dag. Ik vraag me af hoe alle spullen die ze uigestald hebben op het gras, in hun auto past.  Eten komt tevoorschijn, flessen wijn opengetrokken, kinderen spelen, mannen doen een tukje.  Er wordt genoten van hun vrije dag. Toen ik net in Malta woonde vroeg ik me vaak af, waarom al deze mensen hun hebben en houwen meesleepten en van ´s ochtends tot ´s avonds op een kaal stuk land gingen zitten.

Nu weet ik beter.  De meeste mensen wonen in een flatje en werken zes dagen in de week voor een mager loon. De zondag is de dag voor het gezin. Tijd voor elkaar. Niet de hele dag de televisie aan. De vaders leren hun kinderen fietsen. Er wordt gevoetbald met de medegrasbewoners,  baby´s liggen te slapen op een deken en de vrouwen praten hun roddels bij. Het is gezellig en gemoedelijk. De zon verdwijnt, maar niemand vertrekt. Het is nog geen tijd om naar huis te gaan.  Als de schermer echt invalt worden de tassen weer gevuld en de auto systematisch ingeruimd.  Er wordt rommel verzameld,  maar helaas blijft er toch veel troep achter.

Mijn patatje verdwijnt in de vuilnisbak en kijk genietend om me heen. Prachtig toch, dat al deze mensen bij elkaar een fijne dag hebben. Geen ruzie, geen narigheid, kinderen die met elkaar spelen. Tijd voor het gezin maken. Prioriteiten stellen. Hier kunnen veel mensen nog van leren. Ik start mijn autootje om weer richting huis te gaan en overweeg om volgende week  weer een patatje te komen halen. Alleen maar om even een kwartiertje te kijken naar deze mooie mensen en te voelen dat je kunt genieten van de kleine dingen in het leven. Maar als ik eerlijk ben, kom ik ook een beetje terug om te kijken of die dikke mevrouw weer op haar krukje zit.

Wat een knap krukje zeg!