‘Bye, Bye Annemaria,’ hoor ik in de verte roepen. Ik draai me om en kijk de heuvel af naar beneden. Daar staat hij dan, heftig naar mij te zwaaien, de Siciliaanse kok te midden van pittoreske huisjes met gekleurde daken. De ruwe planken die kris kras bruggetjes en trappen vormen geven het dorpje een gezellig rommelige indruk.
Op een van de huisjes staat baker en een andere winery, andere dorpswinkeltjes zijn ook vertegenwoordigd. Gezellige muziek op de achtergrond en een prachtig uitzicht over Anchor Bay. Beneden een strandje en restaurantjes en aan het einde van het kronkelige pad een peuterzwembad met een speeltoestel en glijbanen. Leuk om hier van de zomer nog een keer terug te komen.
In de verte zie ik hem lopen, met zijn blauwe broek met wijde pijpen en een zeemanshemd aan. Pet op zijn hoofd en pijp in zijn mond. Naast hem een slank meisje in een rood met zwarte jurk. Haar lange donkere haar in een knotje gewikkeld. Eigenlijk was ik dit stel vergeten. Je ziet ze tegenwoordig niet meer zo vaak op televisie. Wist je trouwens dat deze spinazie-etende zeeman begon te bestaan in 1929. De spinaziemythe is ontstaan tijdens de tweede wereldoorlog. Omdat niet kon worden voorzien hoe lang de oorlog zou duren, wilde de regering de mensen aanpraten wat zuiniger om te springen met vlees. Daarom werd besloten Popeye spinazie te laten eten. En omdat er na een fout in een laboratorium een komma foutief geplaatst was, waardoor spinazie in een keer tien keer zoveel ijzer bevatte, nam de spinazieconsumptie in de VS met 30 procent toe.
Een aantal weken geleden waren we richting het westen van het eiland gereden naar Mellieha Bay en toen zijn we van de vaste route afgeweken en kwamen terecht in Anchor Bay. Het uitzicht vanaf de heuvel was fenomenaal. In de verte een kleurrijk dorpje op palen opgebouwd tussen twee heuvels aan een strandje. Het zeewater had een kleur blauw die ik nog nooit waargenomen had. In 1980 was het dorpje Sweethaven Village gebouwd als filmset voor een film met Robin Williams. Na beëindiging van de film hebben ze er maar een soort attractiepark van gemaakt en ik ben blij toe, want het dorpje hoort daar gewoon. Het geeft een gevoel van gemoedelijkheid en daarom was de afspraak met de kids om binnenkort eens een kijkje te gaan nemen in het park.
Bij binnenkomst werden we gelijk uitgenodigd om mee te spelen in een film van een half uur. Ik treed niet zo graag op de voorgrond, dus heb ik het maar gauw afgewimpeld door te zeggen, dat de kinderen verder wilden kijken. Via de trapjes, de huisjes van binnen bekeken. Ach, wat nepbroden en nepfruit bij de plaatselijke bakker en groenteboer. Het stelde niet zoveel voor. Het huisje van de arts was iets luguberder. Doodshoofden en lakens aan het plafond, maakte het dat mijn dochter niet naar binnen wilde gaan. Na de meeste huisjes gezien te hebben, was het tijd om naar de voorstellingen te gaan kijken. Om het half uur werd er bij een van de huisjes een toneelstukje opgevoerd.
Wij kozen voor Fausto de Baker. Een Siciliaanse bakker die twee mensen uit het publiek vroeg om mee te doen aan een wedstrijd ‘stokbrood bakken’. Gelukkig werd ik overgeslagen. De eerste deelnemer, een behoorlijk gezette Duitser die het er duidelijk niet mee eens was dat hij aan de wedstrijd moest deelnemen, maar niet kon weigeren, was ijverig het deeg aan het kneden. De andere deelneemster volgde snel het voorbeeld. De tijd was om en er moest een jurylid komen om de twee witte rollen te keuren.
Nee hè, niet ik. Van alle mensen in het publiek, was ik degene die moest jureren. Ik moest meten, ruiken en voelen aan de deegjes die niets leken op wat een stokbrood zou moeten worden. Als laatste, de test van opgooien en opvangen. Bleef het deegje heel, dan was de winnaar bekend. Ik heb nog nooit zo gelachen. Met de Siciliaanse bakker aan de ene kant en de zeeman aan de andere kant, speelde ik het hele toneelstukje maar mee. Esmay was de filmer en ze heeft alles op tape gezet. De slechtste scènes knippen we er later wel uit.
De kinderen werden moe en het was tijd om Sweethaven te verlaten. Ik zwaai naar de Siciliaanse bakker. Ik weet wel waarom hij me nog nariep. Hij vond me ondeugend. Ach, als er aan je gevraagd wordt, of het deegje, in de vorm van een grote witte fallus, wel hard genoeg is, dan kun je wel raden wat mijn antwoord was.
We lopen richting auto en in gedachten zing ik het oh, zo bekende liedje van deze tekenfilmheld.
Popeye the Sailor Man. Tuut Tuut
Popeye the Sailor Man. Tuut Tuut
It’s hard to the finish, cause he eats his spinach
It’s Popeye the Sailor Man. Tuut Tuut
Geen opmerkingen:
Een reactie posten