Morgen gaat het gebeuren. De dag dat we hopelijk onze troep kwijtraken. Een aantal weken geleden hebben Merel en ik een kraam gehuurd op een kinderrommelmarkt. Al een aantal dagen zijn we spulletjes aan het verzamelen die door ons vergeten zijn, onbruikbaar geworden of waar we gewoon op uitgekeken zijn. Wat een strop, we kregen een tweede doos niet eens gevuld. Tja dat heb je met manlief, die niet tegen rommel kan. Toen we gingen samenwonen, is de helft van onze inboedel naar de Kringloopwinkel gegaan, hebben we veel speelgoed weggeven aan een goed doel en herinneringen opgeslagen achter de schuifwand in Merels slaapkamer.
Daar die kraam toch gevuld moet worden, aan de bel getrokken bij moeders. Dat het huis tot aan de nok toe gevuld is, wil niet zeggen dat zij ergens afstand van kan doen. Ze is een verzamelaarster in hart en nieren. Zoek je iets speciaals, iets gek, iets ouderwets, ze heeft het. En ze weet het ook nog vaak te vinden ook. Haar vader, mijn opa, was ook zo'n verzamelaar. Trots op zijn hebbedingetjes, zijn archeologische vondsten, die hij zelf opgegraven had en zijn spel kaarten met half ontblote dames erop. (mijn neefje en ik, wilden altijd pesten als we op bezoek kwamen, in de hoop dat spel kaarten in handen te krijgen) Opa moest iedere keer een nieuw verstopplekje zoeken.
Gelukkig waren er voldoende spulletjes in mijn ouderlijk huis te vinden, die voor verkoop geschikt waren. Vier dozen waren zo gevuld met te kleine kleertjes van mijn neefje en nichtje. Oude streekromans, die mijn moeder nooit en te nimmer heeft ingekeken en tweehonderd stropdassen die ze eens in een gekke bui op de kop had getikt. Vraag me niet waarom. Ze had ook nog wat oude kop en schotel in de schuur staan, maar ik verzekerde haar, dat die weer regelrecht mee naar huis teruggingen, want wie wil nou foute kopjes met niet bijpassende schoteltjes. Ik wees haar op verschillende objecten, maar nee, die kon ze altijd nog wel een keer gebruiken, zaten herinneringen aan, misschien dat mijn kinderen er wel interesse in hadden, of ze vond het gewoon mooi staan op die plank naast al die anderen tientallen prullaria. Het stond toch niemand in de weg, tenslotte.
Al maanden hamer ik erop, dat moeders echt moet gaan ruimen. De slaapkamer aan de voorkant van het huis, kun je niet eens in. Natuurlijk ook goed spul, maar in mijn ogen ook heel veel troep. Niet eens geschikt voor een rommelmarkt. Vijf monitoren uit de jaren negentig, oude printers, koffers vol vergeelde lakens, jassen met tijgerprintjes, tientallen, zo niet een honderdtal boeken. Zelfs de bijbel van Spock staat op de plank. Vraag je je nu af wie dat is, dan inderdaad, tijd om dit boek bij het oud papier te gooien. Maar niet door mijn moeder. Ik denk dat het komt, omdat ze alles zo zonde vindt. En ik moet eerlijk zijn, het is zo leuk om weer dingetjes van vroeger tegen te komen, die ik allang vergeten was.
Gelukkig gaat ze het een beetje inzien, dat het echt tijd wordt om in ieder geval, het echt onbruikbare weg te doen. En morgen is de eerste stap. We gaan ons kraampje inrichten en proberen het voor een klein prijsje van de hand te doen. Wat we niet verkopen, gaat richting Kringloop. Wonderbaarlijk ging mijn moeder daar mee akkoord. Ze komt morgen ook even langs, even kijken hoe we het doen. Fijn dat mijn moeder zo begaan is met onze verkoopwoede, alleen het grootste probleem is dat als mijn moeder op een rommelmarkt komt, er vaak meer mee gaat naar huis, dan dat er verkocht zal worden.
En zo blijft het huisje van mijn moeder tot de lengte van dagen tot de nok toe gevuld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten