Een seconde

De wind is guur en het voelt waterkoud aan. Ik slenter langs de marktkramen en glimlach. Het is lang geleden dat ik me zo vrij heb gevoeld en geen ballast meetors op mijn rug. Een trieste periode die ver achter me ligt en steeds meer vervaagt. Weer opmerkzaam zijn en niet in je eigen wereldje leven. Jezelf je geluk gunnen is niet altijd even gemakkelijk. Toeëigenen voelt soms zelfs egoistisch. Nu realiseer ik me, dat alles om tijd draait. Iets wat niet in je woordenboek voorkomt als je jong bent. Tijd en geduld.

Voor me dreutelen twee oudjes. Gearmd en met gelijke pas. Ik zie hem zijn hoofd naar haar toe draaien op een manier dat je ziet, dat dit voor hem een vertrouwd gebruik is. Een beetje schuin alsof hij haar een kus wil geven, maar hij sluit alleen even zijn ogen, voor een seconde. Een seconde waarin zijn hele leven met haar verbonden ligt. Van de eerste kus stiekem achter een schuurtje, de geboorte van hun eerste kindje, de ruzies en het goedmaken. Maar ook verdriet, verlies van dierbaren en eenzaamheid wanneer kinderen het ouderlijk huis verlaten en elkaar weer vinden in een nieuw ritme, hopende samen gezond oud te worden en de humor op straat te vinden, al is het op markt.

Ze beantwoordt zijn blik met een hand die zachtjes over zijn rug gaat en geeft hem een klapje op zijn magere achterwerk. Ik zie hem glunderen, om hun binnenpretjes. Woorden zijn hier overbodig, ze kennen elkaar door en door.

Soms blijf je niet een leven bij elkaar en moet je weer opnieuw beginnen, alleen of misschien krijg je een tweede kans. Opeens is daar wel de tijd en geduld, waardoor je ziet wat belangrijk is en je beseft dat je geluk moet koesteren.

Het leven is een rollercoaster en brengt je waar je zijn moet, alles heeft een reden, maar dat we niet alles begrijpen is onze zwakte. Wat zou het mooi zijn om met mijn tweede kans ook dat geluk te hebben om als oudjes over de markt te slenteren. Die ene seconde wanneer hij zijn ogen sluit, zijn we nu aan het invullen. Het opbouwen van een mooi leven met ons vieren en een nieuw thuis en alles wat daarbij hoort.

De twee oudjes zijn inmiddels blijven staan voor de etalage van de Hunkemöller en lachen allebei, tja dat setje was niets meer voor haar. Geen tanga en jarretellen, maar steunkousen en nachtjapon. Ze draaien zich om en hij knikt richting HEMA, “ja jongen, het is tijd voor een lekker bakkie koffie”, hoor ik haar zeggen. Ik glimlach en ga mijn eigen weg met een heerlijk warm gevoel.