Vaderdag

Ik wil helemaal niets maken voor Vaderdag, zegt Merel tegen de PABO stagiaire. Mijn vader is helemaal niet aardig. Ach, natuurlijk wel, zegt de jonge juf,  iedereen houdt toch van zijn vader. Wat een geluk heeft dit achttien jarige meisje.  Ze zal zeker een fijne jeugd gehad hebben. Papa die haar heeft leren fietsen,  schreeuwend aan de zijlijn bij korfbal en een kusje komt brengen voor het slapengaan.

Nou, dan ken je mijn vader nog niet, zegt Merel kordaat. Een beetje verbouwereerd probeert de stagaire haar weer overtuigen dat alle vaders fantastisch zijn en hij heel blij zal zijn met het knutselwerkje.  En toch maak ik niets voor hem, zegt ze op een toon dat deze discussie afgelopen moet zijn.

Misschien dat de stagaire een paar weken later een onderwerp tijdens haar studie behandelt over problemen in het gezin van een schoolkind.  Dat ze terugdenkt aan Merel, een meisje die als enige in de klas aan haar tafel toekijkt hoe andere kinderen ijverig iets in elkaar flansen voor hun papa. Hun lieve papa. Zal het haar opgevallen zijn dat Merel hier helemaal geen moeite mee had. Stil zoals ze daar zat, een muur om haar heen, bijna voelbaar.

Is het goed als ik mijn hart af en toe lucht bij iemand, vroeg ze aan me.  Bijna een jaar heeft ze al om de paar weken een afspraak met de maatschappelijk werkster van de schoolbegeleidingsdienst.  Ze is wel aardig, vindt Merel. Ze luistert naar me en we tekenen poppetjes.

Ik kijk toe, luister en neem op. Moeder van Merel. Verdrietig, ik. Natuurlijk! Sterk! Vaak!  Boos, bijna niet meer. Dat heeft wel een paar jaar geduurd. Het gevoel van haat, vreet je op. Schuldgevoelens waarom ik niet eerder gehandeld heb. Het is niet terug te draaien. We kijken gewoon naar morgen. En Merel, die heeft twee keer een moederdagcadeau gemaakt. De lieverd.